باور تلخ نبودنت...
تاوان کدامین اشتباه بود؟
تو گفتی بمان و من ماندم...
اکنون که تو رفته ای...
من در کوچه های تنهایی به انتظار برگشت تو به بی کسی
خود خیره شده ام...
و نمیدانم اخر چه خواهد شد...
میروی و من نگاهت میکنم...
تعجب نکن که چرا گریه نمیکنم بی تو...
یک عمر برای گریستن وقت دارم...
اما برای تماشای تو همین یک لحظه باقیست...
و شاید همین یک لحظه اجازه زیستن در چشمان تو را داشته باشم
دل ودین وعقل وهوشم همه را به آب دادی
زکدام باده ساقی به من خراب دادی؟
چه دل وچه دین وایمان همه گشت رخنه رخنه
مژه های شوخ خود را چو به غمزه آب دادی
دل عالمی زجا شد چو نقاب برگشودی
دو جهان به هم برآمد ،چو به زلف تاب دادی
در خرمی گشودی ،چو جمال خود نمودی
ره درد و غم ببستی ، چو شراب ناب دادی
زدو چشم نیم مستت می ناب عاشقان را
زلب و جوی جبینت شکر و گلاب دادی
همه کس نصیب خود را برد از زکات حسنت
بمن فقیر مسکین ،غم بی حساب دادی
همه سرخوش از وصالت ،من وحسرت خیالت
همه راشراب دادی و مرا سراب دادی
زلب شکر فروشت دل «فیض» خواست کامی
نه اجابتی نمودی ، نه مرا جواب دادی
| با برف کهنه | |
| که مىرفت |
| از مرگ | ||
| من | ||
| سخن گفتم. |
و چندان که قافله در رسيد و بار افکند
| و به هر کجا | |
| بر دشت |
| از گيلاس بنان | |
| آتشى عطرافشان برافروخت، |
با آتشدان باغ
| از مرگ | ||
| من | ||
| سخن گفتم. |
| از راه دراز خويش | ||
| تابستان پير | ||
| چون فراز آمد |
در سايهگاه ديوار
| به سنگينى | |
| يله داد |
| و کودکان | ||
| شادىکنان | ||
| گرد بر گردش ايستادند |
تا به رسم ديرين
| خورجين کهنه را | |
| گره بگشايد |
و جيب و دامن ايشان را همه
| از گوجهء سبز و | ||
| سيب سرخ و | ||
| گردوى تازه بياکند. |
پس
من مرگ خويشتن را رازى کردم و
| او را | |
| محرم رازى؛ |
و بااو
| از مرگ | ||
| من | ||
| سخن گفتم. |
و با پيچک
| که بهارخوابِهر خانه را | ||
| استادانه | ||
| تجيرى کرده بود، |
و با عطش
| که چهرهء هر آبشار کوچک | ||
| از آن | ||
| آرايهئى ديگرگونه داشت |
| از مرگ | ||
| من | ||
| سخن گفتم. |
| به هنگام خزان | |
| از آن |
| با چاه | |
| سخن گفتم، |
و با ماهيان خردِ کاريز
| که گفت و شنودِ جاودانهشان را | |
| آوازى نيست ، |
و با زنبور زرينى
که جنگل را به تاراج مىبرد
| و عسلفروش پير را | |
| مىپنداشت |
| که بازگشت او را | |
| انتظارى مىکشد. |
و از آن با برگ آخرين سخن گفتم
| که پنجهء خشکش | ||
| نوميدانه | ||
| دستاويزى مىجست |
در فضائى
که بىرحمانه
تهى بود.
| از فراسوى هفتههاى نزديک | |
| به گوش آمد |
و سمور و قمرى
| آسيمهسر | ||
| از لانه و آشيانهء خويش | ||
| سرکشيدند، |
با آخرين پروانهء باغ
| از مرگ | ||
| من | ||
| سخن گفتم. |
| با فصلها در ميان نهادم و | |
| با فصلى که مىگذشت ؛ |
من مرگ خويشتن را
| با برفها در ميان نهادم و | |
| با برفى که مىنشست ؛ |
با پرندهها و
با هر پرنده که در برف
در جست جوى چينهئى بود.
با کاريز و
با ماهيان خاموشى.
| که صداى مرا | ||
| به جانب من | ||
| بازپس نمىفرستاد. |
چرا که مىبايست
| تا مرگ خويشتن را | |
| من |
| نيز | ||
| از خود | ||
| نهان کنم. |
6 شهريور 1343
نه امشب که هر شب که حالم خرابه یه جزیرم که دورم یه دریا سرابه
Gm Cm
من عادت نکردم به شب های سردم به اینکه نباشی نه عادت نکردم
Gm Cm
قسم خورده بودم اگه از تو جدا شم دیگه حتی یه لحظه تو فکرت نباشم
Fm
ولی دیدم نمیشه نمیشه نمیــــــشه
Gm Cm Gm
که فکرت نباشم نه دیروزو نه امروزو نه فردا همیشه نمیشه
Gm Cm
چقد قصه گفتم که دریا بخوابه چقد گریه کردم نفهمم سرابه
Gm Cm
نفهمم کجامو نفهمم کجایی چقد با تو بودم تو عین جدایی
هرگز فراموشم نخواهد گشت ، هرگز
آن شب كه عالم عالم لطف و صفا بود
من بودم و توران و هستي لذتي داشت
وز شوق چشمك مي زد و رويش به ما بود
ماه از خلال ابرهاي پاره پاره
چون آخرين شبهاي شهريور صفا داشت
آن شب كه بود از اولين شبهاي مرداد
بوديم ما بر تپه اي كوتاه و خاكي
در خلوتي از باغهاي احمد آباد
هرگز فراموشم نخواهد گشت ، هرگز
پيراهني سربي كه از آن دستمالي
دزديده بودم چون كبوترها به تن داشت
از بيشه هاي سبز گيلان حرف مي زد
آرامش صبح سعادت در سخن داشت
آن شب كه عالم عالم لطف و صفا بود
گاهي سكوتي بود ، گاهي گفت و گويي
با لحن محبوبانه ، قولي ، يا قراري
گاهي لبي گستاخ ، يا دستي گنهكار
در شهر زلفي شبروي مي كرد ، آري
من بودم و توران و هستي لذتي داشت
آرامشي خوش بود ، چون آرامش صلح
آن خلوت شيرين و اندك ماجرا را
روشنگران آسمان بودند ، ليكن
بيش از حريفان زهره مي پاييد ما را
وز شوق چشمك مي زد و رويش به ما بود
آن خلوت از ما نيز خالي گشت ، اما
بعد از غروب زهره ، وين حالي دگر داشت
او در كناري خفت ، من هم در كناري
در خواب هم گويا به سوي ما نظر داشت
ماه از خلال ابرهاي پاره پاره
عمر من ديگر چون مردابي ست
راكد و ساكت و آرام و خموش
نه از او شعله كشد موج و شتاب
نه در او نعره زند خشم و خروش
گاهگه شايد يك ماهي پير
مانده و خسته در او بگريزد
وز خراميدن پيرانه ي خويش
موجكي خرد و خفيف انگيزد
يا يكي شاخه ي كم جرأت سيل
راه گم كرده ، پناه آوردش
و ارمغان سفري دور و دراز
مشعلي سرخ و سياه آوردش
بشكند با نفسي گرم و غريب
انزواي سيه و سردش را
لحظه اي چند سراسيمه كند
دل آسوده ي بي دردش را
يا شبي كشتي سرگرداني
لنگر اندازد در ساحل او
ناخدا صبح چو هشيار شود
بار و بن بركند از منزل او
يا يكي مرغ گريزنده كه تير
خورده در جنگل و بگريخته چست
ديگر اينجا كه رسد، زار و ضعيف
دست و پايش شود از رفتن سست
همچنان محتضر و خون آلود
افتد، آسوده ز صياد بر او
بشكند آينه ي صافش را
ماهيان حمله برند از همه سو
گاهگاه شايد مرغابيها
خسته از روز بر او خيمه زنند
شبي آنجا گذرانند و سحر
سر و تن شسته و پرواز كنند
ورنه مرداب چه ديديه ست به عمر
غير شام سيه و صبح سپيد ؟
روز ديگر ز پس روز دگر
همچنان بي ثمر و پوچ و پليد ؟
اي بسا شب كه به مردب گذشت
زير سقف سيه و كوته ابر
تا سحر ساكت و آرام گريست
باز هم خسته نشد ابر ستبر
و اي بسا شب كه ب او مي گذرد
غرقه در لذت بي روح بهار
او به مه مي نگرد ، ماه به او
شب دراز است و قلندر بيكار
مه كند در پس نيزار غروب
صبح رويد ز دل بحر خموش
همه اين است و جز اين چيزي نيست
عمر بيحادثهي بي جر و جوش
دفتر خاطرهاي پاك سپيد
نه در او رسته گياهي، نه گلي
نه بر او مانده نشاني، نه خطي
اضطرابي تپشي، خون دلي
اي خوشا آمدن از سنگ برون
سر خود را به سر سنگ زدن
گر بود دشت گذشتن هموار
ور بوده درخ سرازير شدن
اي خوشا زير و زبرها ديدين
راه پر بيم و بلا پيمودن
روز و شب رفتن و رفتن شب و روز
جلوه گاه ابديت بودن
عمر « من » اما چون مردابي ست
راكد و ساكت و آرام و خموش
نه در او نعره زند موج و شتاب
نه از او شعله كشد خشم و خروش